Ups en downs

Een jaar met ontzettend veel ups en downs heb ik achter de rug. De grootste up is toch wel het afronden van de eindstage. Het was een karwei maar ik heb het gedaan. Ik vond het ontzettend leuk maar ook moeilijk om mijn taken te scheiden. Want op de toa dag werd ik niet gezien als toa maar als de gene die de ander op dat moment nodig had. En omgekeerd natuurlijk net zo goed.

Het mentoraat was ontzettend leuk en vooral leerzaam maar ook heel zwaar. Achteraf hadden we niet de makkelijkste klas en hebben we ontzettend veel brandjes moeten blussen, kinderen moeten helpen enzovoort. Af en toe voelde het alsof er geen eind aan de ellende kwam. Gelukkig zijn er dan ook altijd momenten die dat weer goed maakt. En daar doe je het voor als docent.

Mijn harde werken wordt beloond met 2 uurtjes vervanging tot januari. En dan kun je zeggen: 2 uurtjes maar? Nee wel 2 uur! Want deze uren vallen op mijn  toa dagen en ik hoef dus niet extra naar school. De andere dagen kan ik dus werken aan mijn studie... nog 60 punten of zo.

Sommige dieptepunten beginnen weer uit de diepte te kruipen. De kinderen zijn op de nieuwe school gegroeid en komen helemaal tot zichzelf. Zoon 1 doet groep 6 over omdat hij dat zelf wilde. Hij voelde zich beter passen bij die kinderen. Wat een knapperd is het toch ook. Dochter 2 lijkt langzaam haar draai ook te vinden en heeft een enorme sprong gemaakt in haar leren. Zoon 2 begint heel langzaam ook zijn draai te vinden en heeft het super gedaan. Hij is denk ik net zo slim als dochter 1. Dochter 1 gaat na de vakantie aan een nieuw avontuur beginnen. Op de middelbareschool VWO doen zonder bekenden in de klas. Stoere dame!

En ik? Terwijl ik dit schrijf zit ik in de prikkamer van het ziekenhuis. Afgelopen week ontdekte ik een dikke bult in mijn buik. Dan schrik je wel even... woensdag al een echo laten maken en vandaag bij de gynaecoloog geweest.  Het is een endometrioom  (een cyste gevuld met Baarmoederweefsel) van 10 cm doorsnede. Hij hoeft er voorlopig niet uit maar als ik veel last krijg of hij blijft groeien moet hij er uit. Ook wordt er gekeken naar bepaalde markers voor eierstokkanker. Ze verwachten daar niet veel van maar doen het wel voor de zekerheid.

En ik... ik ben zo ontzettend toe aan vakantie! Ik kan niet wachten tot ik 40 ben. Dat wordt vast een veel beter jaar!

Dyslectie

Mijn dochter is een grote dyslect, de B draait ze om voor een D, hoe vaak je haar ook laat zien hoe je met je hand BED kan maken, ze blijft het doen.

Niks mis mee, en er valt prima mee te leven. Maar na het lezen van het boek "Krachtig anders leren" van Wim Bouman, zie ik wel dingen terug waarvan ik denk: ooooooooo denkt ze zo! Een feest van herkenning in mijn dochter. Bijvoorbeeld dat dyslectici beelddenkers zijn. Woorden leren wordt ze moeilijk gemaakt op school omdat ze woorden letter voor letter leren en niet het woord als geheel. Maar ook dat ze, om te kunnen leren, beter een woordweb kunnen maken dan een samenvatting.

En laat dat nou informatie zijn die ik in mijn lessen wil toepassen! Want het aantal dyslectische kinderen in de klas is best groot. Zeker een kwart van mijn klas is dyslectisch. En dan werkt "gewoon" leren uit het boek niet goed genoeg voor je. Biologie wordt daarnaast ook steeds taliger, flinke lappen tekst waar je de informatie uit moet halen die belangrijk is. En juist dat is dus moeilijk leren.

Door bezig te zijn met een woordweb ben je juist heel anders bezig met de stof, je bent aan het doen. Volgens dimensie 2 van Marzano is dat heel belangrijk om nieuwe informatie vast te zetten in onze hersenen.

Twee van mijn dyslectische leerlingen kwamen na het maken van een SO naar me toe en snapten niet waarom ze het zo ontzettend fout hebben kunnen doen ondanks dat ze het toch goed geleerd hadden. Ze waren op tijd begonnen met leren (zeggen ze), en kenden alles. En toch bij de toets blijkt het niet te lukken. Ik had net het boek Krachtig anders leren gelezen en wilde eens kijken of ze het op deze manier beter konden leren. Ze kregen van mij de opdracht om de paragrafen waar we mee bezig zijn samen te vatten in een woordweb. Dit was echter heel kort voor de toets en het effect was daardoor misschien wat minimaal maar ze hadden allebei er een goed gevoel bij gehad. Voor het laatste hoofdstuk hebben we nu afgesproken dat ze woordwebben maken en dat ik ze bekijk. Dan kan ik ook gelijk zien of er nog ergens denkfouten zijn.

Zo zie je maar weer dat je op diverse plekken je inspiratie vandaan kunt halen!

Update

Ik weet dat er niet veel mensen zijn die dit blog lezen. En eigenlijk vind ik dat ook helemaal niet erg. Zeker niet nu ik mijn wekelijkse lesperikelen gewoon weer ouderwets via een weekjournaal doe. Dan is dit alleen maar dubbel werk. Maar toch mis ik het... Ik vond het wel leuk om hier mijn ervaringen op te schrijven. En dus toch een update, voor die enkeling die dit wel leest....

Langzaam aan neemt de stress een heel klein beetje af. Ik heb al mijn taken afgebouwd tot het noodzakelijke. Dat betekent dus dat ik alleen de Lio aan het doen ben, geen onderzoek doe en al helemaal geen vakken aan het afronden ben. Dat zijn maar weinig punten die ik dit jaar binnen ga halen... Maar het betekend ook dat ik meer tijd en aandacht voor de kinderen heb, en laten we eerlijk zijn: die staan toch echt op de eerste plek.

Gelukkig gaat het ook met hun nu langzaam de goede kant op, er lijkt een lichtje te komen aan het einde van de tunnel. En dat betekent voor mij ook dat ik daarin wat rust ga krijgen. Eens kijken of ik niet op mijn tandvlees loop als de volgende vakantie zich aandient.

Wie weet pak ik het bloggen wel weer op want er zijn echt heel veel dingen die ik leuk vind om te vertellen over het lesgeven. Maar ook alle nieuwe ideeën die ik op heb gedaan zijn het waard om op te noemen. Bijvoorbeeld de escape the classroom waar ik en mijn collega mee bezig zijn. Prachtig idee dat ik opgedaan heb op de NIBI conferentie. Of de Wim Hoff methode, waar ik misschien wel wat aan ga hebben met mijn CPS (chronisch pijn syndroom). Waar ik overigens nog helemaal niks mee gedaan heb want.... ach verzin zelf maar een reden (smoes).

In elk geval wil ik dit volgend schooljaar weer helemaal op gaan pakken als ik geen lange weekjournaals hoef te schrijven voor mijn Lio... Tot dan zal ik maar zeggen!

Stress

In een van mijn vorige posts (zal wel druk zijn...)  had ik al gezegd dat het druk is: studie, werk, stage en kinderen (en man en al het andere). Druk is denk ik wel een understatement...

Afgelopen weken ben ik toch wel tot de conclusie gekomen dat het HEEL ERG DRUK is en dat ik daar heel erg gestrest van wordt. Zo gestrest dat ik niks meer voor elkaar kreeg behalve het noodzakelijke. Het lukte me nog net om mijn lessen voor te bereiden en spullen na te kijken maar al het andere (lees onderzoeksplan eindonderzoek afstudeerstage, EIOZ, Stageplan voor afstudeerstage en nog wat meer) lukte me niet. Ik merkte dat ik uren achter de computer kon zitten en aan het eind geen letter verder was. Dit blog is een van die dingen die niet meer bijgehouden wordt...

Na een gesprek met mijn man en mijn SLB'er gaat het gelukkig iets beter, ik kies er zelf voor om dit jaar niet alles te willen afronden maar door te schuiven naar het volgende jaar en zien hoe snel ik volgend jaar alles af kan krijgen. Naar mijn kinderen met de belofte dat ik 's avonds minder ga doen en het meer ga proberen te doen in de tijd die ik heb als ze op school zijn. Dat betekent ook dat ik volgend jaar niet meer dan twee dagen ga werken als TOA OF als docent. Het wordt in elk geval niet EN docent EN TOA.

Toch blijft ergens in mijn hoofd dat stemmetje zeggen: ach probeer het nou af te ronden dan ben je er volgend jaar klaar mee en heb je vrij... en dat is ook zo, maar tegen welke prijs?

Dat diploma komt er, en ik ga voor de klas staan om les te geven want dat vind ik echt geweldig. Het duurt alleen nog net iets langer voor ik klaar ben... Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt!

Mentoraat

Dit jaar ben ik ook mentor van een 1e klas Mavo bij ons op school. Hartstikke leuk (gelukkig met back-up) maar ook heel veel! Ik ben heel blij dat dit mogelijk was want ik leer echt heel veel hiervan. Ik moet er niet aan denken als ik in mijn eentje in het diepe gegooid zou worden...

Zoals elke klas doorgaat ook mijn klas de stages van de groepsvorming

Ze hebben elkaar voorzichtig een beetje leren kennen en zijn vervolgens gaan stormen... En dat is nog niet over! Er wordt in de klas nog steeds bepaald wie er nou de baas is, wie er niet bij hoort en in welk groepje pas ik. Want de klas is nog niet een geheel, het zijn vooral eilandjes die samen een land vormen. Binnen die eilandjes zijn ze al lang in de normingfase aanbeland, maar daarbuiten stormt het, en af en toe woedt er een orkaan.

Dat stormen uit zich vooral in pesten, wie hoort er niet bij? Wie kunnen we makkelijk pakken? Wie reageert er op mijn opmerkingen? Afgelopen weken ging de les tijdens het mentoruur dus eigenlijk elke keer over pesten... We hebben leerlingen uit de les gehaald en ouders zijn gebeld. En zo ben je aan het begin van een schooljaar dus heel druk met het voorkomen en oplossen van pesterijen. We hopen door nu streng op te treden de rest van het jaar voor iedereen leuk is. Want laten we voorop stellen: De klas moet wel veilig zijn voor iedereen.

Allemaal goed voor mijn ontwikkeling want ik heb de afgelopen weken veel gewerkt aan competentie 6: omgaan met ouders. Voor mijn gevoel heb ik dit onderdeel van mijn portfolio al aardig onder de knie en kan ik gaan perfectioneren! Maar nog even het feedback van mijn collega's afwachten.

Omdat ik niet in detail wil/mag/kan treden over de dingen die ik tijdens mijn mentoraat met leerlingen bespreek moet ik hier wel op een andere manier over reflecteren. De grote lijnen ga ik wel hier neerzetten, de details neem ik wel op in mijn portfolio maar niet op het WWW.

Week 3

Ik weet dat deze week al onder week 4 valt maar toch terugblikkend op week 3.

Op woensdag heb ik met de M3 klas theorie gegeven, voor mijn gevoel ging dit heel goed. Ik wil nog wel uitzoeken hoe ik de vragen die ze hebben er uit kan filteren. ze komen namelijk niet vanzelf!

De M1 klas heb ik eerst maar weer eens uitgelegd hoe ik het wil hebben. Hierna waren ze een stuk rustiger en kon ik goed uitleggen wat er tijdens het practicum van ze verwacht werd. Ik heb ze aan het werk gezet en dat ging redelijk. Wel heb ik me afgevraagd: hoe wil ik dat ze werken? Wil ik dat ze in stilte werken, fluisterend of maakt het me eigenlijk niet uit? Als ik wil dat ze in stilte werken dan moet ik er ook voor zorgen dat ze het doen. En eigenlijk hoeft dat voor mij niet, tijdens een practicum vind ik het wel prettig om interactie met de leerlingen te hebben. En eigenlijk vind ik het dus ook niet erg dat er rumoer is. Maar heb ik dan overzicht, ik moet duidelijk nog leren om meer met 2 ogen verschillend te kijken (1 bij de leerling en de andere in de klas)

In deze klas zitten 2 leerlingen met PDD-NOS, de een is sociaal heel vaardig maar de ander is dat veel minder. Het practicum werd in tweetallen gedaan en dat was wel heel lastig voor deze ene leerling. Hoewel ik halverwege had aangegeven dat hij/zij de andere leerling ook achter de microscoop moest laten heeft hij/zij dat niet gedaan. Hierdoor kwam de andere leerling bij mij aan het einde van de les (toch wel een beetje in paniek) dat hij/zij helemaal niet toe was gekomen aan de opdracht en dat hij/zij niet mocht kijken. Ik heb de leerling vervolgens naar huis gestuurd met een thuisopdrachtje, maar helemaal eerlijk was het niet. Ik ben hierover nog in overleg met de IB'er.

Donderdag (M3), na de theorie al veel meer vragen uit de klas. (Na mijn opmerking: ok als niemand vragen heeft kan ik jullie dus vragen stellen en weten jullie het antwoord). Het uur vloog voorbij!
Het 2e uur met deze klas wilde ik een practicum doen met de leerlingen. Omdat het microscoperen en preparaat maken de vorige keer erg slecht ging ben ik deze les begonnen met uitleg hierover. Hierna konden de leerlingen er mee aan de slag. Het practicum verliep hierdoor wel veel soepeler. Een aantal leerlingen kreeg het practicum niet af ivm de tijd maar ook omdat het tweede deel wat lastiger ging en ze geen mooie preparaten konden maken. Ik heb ze een link gegeven met een foto waarmee ze de opdracht thuis af kunnen maken. I.v.m. de schoolreis deze week moesten ze hem zondag uiterlijk (digitaal) inleveren.

Ik heb wel zitten nadenken over hoe ze getekend hebben en daar wil ik ze eigenlijk wel zelf over na laten denken... Ik denk dat ik deze tekeningen ga nakijken met een matrijs en dat ik ze in de les zelf nog hun eigen werk OF dat van een ander laat nakijken.

(M1, Biologie). Practicum meelworm: de leerlingen blijven te lang rommelen waardoor er te veel tijd verloren gaat (timer zetten?)
Ik heb ze een extra opdracht gegeven voor de vervangingsles (die achteraf niet doorgaat ivm de cito toetsen). Aan het einde van de les nog gevraagd met welke vragen ze moeite hadden en dat ik die de volgende les zou bespreken... (vergeet ik die over te nemen van het bord... DOM)

(M1, Mentoruur) Met zijn allen op de schoolfoto! Zelfs de leerling die ziek was (echt ziek) was er om op de foto te staan! Dat vond ik toch wel heel goed.
Na de foto met de klas nog regels besproken over de whats App groep (incident vorige week) waarbij we echt voorbeeldige antwoorden kregen van de leerlingen. Meneer E en ik waren helemaal trots op de leerlingen! Blijkt achteraf dat ze die ochtend een voorlichting van de jeugdagent hadden gehad over mediawijsheid!!!!

Donderdagavond was het de contactavond voor de eerste klassen.
-Het eerste deel van de avond was een algemene voorlichting over hoe wij op school werken...
-Aan het einde van dit deel werden de mentoren naar voren geroepen en moesten we ons voorstellen (SLIK)
Het tweede deel van de avond was een gesprek met de mentor en ouders. Ik was hier enorm zenuwachtig voor maar later ging dat wel veel beter. Ik deed het grootste deel van het verhaal en meneer E ondersteunde waar ik te kort kwam (als hij zenuwachtig is dan gaat hij enorm kletsen, hij nam het af en toe iets te veel over...)

Wij hebben onszelf voorgesteld, waarna we de ouders zichzelf lieten voorstellen en kort over hun kind lieten praten. Wij vulden kort aan met wat wij van hun kind vinden.

Hierna hebben we uitgelegd wat ze van ons kunnen verwachten:
- Huisbezoek
- Studieservice
- Eerste contact op school bij problemen

Ouders met zorgen (of zorgkinderen) bleven aan het einde van de avond nog even napraten over hun kind. Hun vragen hebben we geprobeerd zoveel mogelijk te beantwoorden.

Achteraf was ik over een leerling misschien iets te bot wat verkeerd werd opgevat door de moeder. Deze leerling had zich de eerste dag al voorgesteld met ik ben .... en ik ben irritant. Is heel druk en doet waar hij/zij kan niet mee in de les. Probeert bij het populaire clubje te horen en is echt flink aan het puberen. Maar eigenlijk maak ik me geen zorgen. Maar moeder mailde mij de volgende dag toch nog even dat het haar niet lekker zat en of ik het kon toelichten. Ze herkende hem/haar totaal niet in mijn verhaal omdat hij/zij thuis zo rustig is.

In mijn antwoord heb ik gezet dat deze eerste periode in de klas een storming fase heerst: iedereen moet zijn plek bemachtigen in deze nieuwe klas en de een is heel rustig en een ander doet raar. Voor deze leerling was dit de manier om zijn/haar plek in de klas te bemachtigen. En natuurlijk dat de leerling in de klas heel anders is dan thuis

Afgelopen week

Is voorbij gevlogen! Zoals je al hebt kunnen lezen is het wel druk in ons gezin en met die extra dag vliegt een week nog harder om. Maar het was een leuke (vermoeiende) week!

Waar ik ooit (lees: vorige stage's) moeite had met de namen ken ik na een week de namen van (bijna) al mijn leerlingen. Nog een week en ik weet ze allemaal. Aangezien dit voor mij best wel een puntje was ben ik nu natuurlijk wel supertrots!

Maandag zouden we eigenlijk met de brugklassen naar het bos fietsen om daar een groot buitenprogramma te volgen en hoewel het de vrijdag ervoor nog mooi leek heeft het twee en een halve dag geregend en dus ging het buitenprogramma niet door. Dan maar naar binnen waar we een aantal spellen met de leerlingen deden. Trouwens goed voor de namen! Een vol dagje waarop de leerlingen de klas en de school leerden kennen. Deze mentorklas doe ik samen met meneer E. en ik leun wat op hem omdat het mijn eerste keer is en we op school hier (nog) nauwelijks aandacht aan besteden.
Dinsdag ben ik na de fysio direct terug gegaan naar school om het introductieprogramma verder af te ronden (op mijn vrije dag). Programma tot 12 uur en ook dat vloog voorbij!
En woensdag EINDELIJK de eerste les, bij de 1e klas was het vooral vertellen wat we bij biologie dien, een klassenplattegrond  maken en duidelijk maken wat ik verwacht tijdens de les van de leerlingen. Dus ook deze les vloog voorbij. De 3e klas kende ik grotendeels al, dus al begonnen met de les. Om 12 uur snel naar huis en lekker gelopen.
Donderdag echt begonnen met lessen. Voor de 3e klas is dit een blokuur en dat vind ik een lastig uur om te vullen. Wat de docent vorig jaar deed was het ene uur een practicum geven (handig) en het andere uur eventueel iets uitleggen maar vooral de leerlingen de vragen laten uitwerken en nakijken. De eerste les vond ik dat lastig en ik weet ook niet zeker of ik dit blijf doen, eigenlijk weet ik wel zeker dat ik dat niet op deze manier blijf doen. Ik wil ze toch iets meer uitleg geven als dat nodig is. Ik moet nu alleen nog even zien hoe ik er mijn eigen draai aan ga geven.
Op donderdag is ook mijn eerste mentorles, we hebben hierin nog het introductieprogramma verder afgedraaid maar ook heeft een van onze leerlingen verteld wat ze mankeert. Dat was wel heel indrukwekkend maar werd zeer goed ontvangen door de klasgenoten!
Als laatste hadden we een gesprek met de IB-er over de zorgleerlingen in onze klas.

Ik heb veel geleerd deze week en eigenlijk te veel om hier te noemen...

Wat wil ik komende tijd leren?

• Wat doen we tijdens de mentorlessen?
• Wat doe ik met de blokuren?

P.s. Per ongeluk heb ik deze niet gepost maar als concept bewaard... dit blog is van de week van 26 augustus!